8. Toplayıcılar (Les glaneurs et la glaneuse, 2000)

Agnès Varda, bir elinde tutarak diğer elini çekebildiği yeni dijital oyuncağıyla yollara düşer. Hareket hâlindeki şeyleri yakalamak için değil, onlarla beraber hareket edebilmek için. Adı üzerinde, avcılığın değil toplayıcılığın filmi. İster gıda, ister sanat olsun; endüstriyel toplayıcıların artlarında bıraktıklarının filmidir Toplayıcılar. Müzelerden adliyelere, tarlalardan arka sokaklara takip ettiği toplayıcılığı bir yöntem olarak sunar Varda. Eninde sonunda hikâye anlatıcılığı da, sinema da bir çeşit toplayıcılık faaliyetidir. İnsanlar, hikâyeler, imgeler, nesneler biriktirir çuvalına yolda. Dolayısıyla, seyircisini mızrakla koltuğuna mıhlayan bir sinema yapmayı tercih etmez; onun yerine beraber gezinmeye, bakınmaya, düşünmeye davet eder. Lens kapağını objektifin üzerinde unutmanın endişe vermediği, kamerayı tutan ellerdeki yaşlılık lekelerinin gizlenmek zorunda hissedilmediği, insanın topladıklarıyla bir şeyler yapma arzusunu dürten, teşvik eden bir sinemadır bu. Bir kenara fırlatıp atılmış, dönüp bakmaya yeltenilmeyen şeyleri alıp dikkatle incelersek eğer, orada mutlaka bir şeyler görebileceğimize dair bir inancı da tazeler Varda; tüm sınıfsal, etik ve estetik derinliğiyle. “Değersiz” şeylere değer katmanın başka yolları da olduğuna dair mütevazı ve büyüleyici bir tekliftir Toplayıcılar. Senem Aytaç