4. Alev Almış Bir Genç Kızın Portresi (Portrait de la jeune fille en feu, 2019)

Alev Almış Bir Genç Kızın Portresi’nin film hafızamızın derin bir çekmecesine yerleşmesinin üzerinden altı koca yıl geçmiş. Belki altı yıl önce ilk kez izlediğimiz “çok iyi” filmlerin çoğunu unuttuk ama bu filmin kesitleri hâlâ zihnimizde taptaze. Çünkü Céline Sciamma’nın resmeder gibi kaleme aldığı bu hikâyeden geride kalanları; ana çatışması, büyük karşılaşmaları, saklanan gerçekleri, keskin yüzleşmeleri, dokunaklı aşk öyküsü ve vurucu finaline rağmen, bir olay örgüsü olarak hatırlamıyoruz. Alev Almış Bir Genç Kızın Portresi, ilk andan itibaren görsel ve duygusal hafızamıza güçlü tohumlar eken bir anlar kataloğu gibi çalışıyor. Bu katalog, filmin bir tuvalden ödünç alınmış gibi duran görsel dünyasıyla da sihirli bir uyum içinde yürüyor. Belki de bu yüzden Sciamma’nın yazdığı değil, “resmettiği” bir hikâye olarak anılmalı. Bir rüyadan henüz uyanmış gibi kesik kesik hatırlanan ama bir rüyanın aksine, olduğu gibi hafızaya kazınan, geçen zamanın eskitemediği, ilk bakışın, ilk dokunuşun, ilk fırça darbesinin, ilk tebessümün, ilk hayal kırıklığının, ilk gizli sevincin, ilk aşkın ve ilk vedanın hikâyesi. Erkeklerin nefes alıp verdiği ama var olmadığı bir kesitte, zamanın daracık bir aralığında nasılsa var olmuş, birbirine yaslanmış, birbirinin vazgeçilmezi olmuş ve sonra birbirinden vazgeçmek zorunda kalmış kadınların hikâyesi. Sadece âşık değil, birbirine yoldaş da olan… Bundan otuz yıl sonra bu filmin anlar kataloğundan istediğiniz ânı seçip zihninizde tekrar tekrar oynatın. Eteğinin alev aldığını fark etmeyen genç kadının o beklenmedik tebessümü ilk seferki gibi ruhunuzu aydınlatacak. Selin Gürel